خانه / دانش آموزان / تا کی مدرسه؟ تا کی دانشگاه؟

تا کی مدرسه؟ تا کی دانشگاه؟

تا کی مدرسه؟ تا کی دانشگاه؟

دانش آموزان

بچه تا کجا باید درس بخوانند؟

تا چه سالی مدرسه رفتن را ادامه دهند؟

کلاس‌های تقویتی! کلاس‌های کنکور؟ مدارس تیزهوشان؟ آیا واقعاً ضرورتی دارد؟ چه ضرورتی؟

آیا بچه هامون رو به دانشگاه بفرستیم؟ دانشگاهش دولتی باشد؟ چه رشته‌ای باشد؟ فرقی هم می‌کند؟

در اهمیت دانش شکی نیست ولی فکر می‌کنید در مدرسه و دانشگاه به دانش افراد اضافه می‌گردد یا اطلاعاتی که بعد از مدت کوتاهی فراموش می‌شوند؟

بااین‌همه منابع در دسترس، آیا نمی‌توان اطلاعات موجود در مدرسه و دانشگاه را از راه‌های دیگر به دست آورد؟

آیا فکر می‌کنید راه موفقیت در زندگی همچنان از مدرسه و دانشگاه می‌گذرد؟

چه شواهد مستند و قاطعی برای آن می‌توانید بیاورید؟

آیا فکر نمی‌کنید باوجود تحولات دنیای تکنولوژی و فناوری اطلاعات و تغییر در روحیات و ذائقه انسان‌ها، می‌بایست تغییراتی اساسی در آموزش‌وپرورش و دانشگاه‌ها صورت گیرد؟

علت درس نخواندن و بی‌انگیزگی دانش آموزان و دانشجویان در چیست؟ آیا تنبل‌اند و بی‌حوصله؟

اگر تنبل و بی‌حوصله هستند چرا بعضی کارها را باحوصله، پشتکار و دقت انجام می‌دهند؟ اما درس را نه!

آیا فرستادن افراد به دانشگاه برای گرفتن کاغذی به نام مدرک کار درستی است؟ مدرکی بدون دانش کاربردی!

این کاغذ پایان کار (مدرک) که اغلب هم بدون توانایی و کارایی است، چه منافع و مضراتی به همراه دارد؟

دانشگاه

آیا با همان رضایتی که یک فرد با مدرک سوم راهنمایی سراغ جوشکاری، نجاری، فروشندگی و … می‌رود یک لیسانس یا فوق‌لیسانس هم می‌رود؟ آیا مدرکِ بالا، در مواردی مانعی بر سر راه انتخاب شغل نیست؟

دختری که دارای مدرک لیسانس یا فوق‌لیسانس است به ازدواج و خواستگارانش چگونه نگاه می‌کند؟ توقعاتش چگونه است؟

به مدرسه و دانشگاه جور دیگری نگاه کنیم!

دیگر بی دلیل، ناآگاهانه و از روی چشم وهم چشمی وقت بچه‌هایمان را در کلاس‌های تقویتی، کنکور و دانشگاه‌ها تلف نکنیم!

اگر هدف از دانشگاه یافتن شغل و کسب درآمد است و بر اساس علاقه درونی نیست؛ اولاً دیگر این امکان وجود ندارد که از طریق دانشگاه به شغل رسید ثانیاً شغل و درامد را از راه‌های دیگر و ساده‌تری هم می‌توان به دست آورد.

اگر می‌خواهید به کسی توصیه کنید درس بخواند یا به دانشگاه برود، خیلی دقت کنید. بی‌جهت به افراد آدرس غلط ندهید. کمک کنید تا افراد بر اساس علاقه و توانایی‌هایشان تصمیم بگیرند نه بر اساس شنیده‌ها و فضای موجود در جامعه.

اگر یک دانش‌آموز بعد از سوم راهنمایی سراغ کسب‌وکار برود خیلی زود به استقلال مالی می‌رسد و به‌مرور هم می‌تواند هر نوع آموزشی که موردنیازش باشد، فراگیرد اما اگر همین دانش آموز را ناآگاهانه و علی‌رغم علاقه شخصی‌اش به سمت ادامه تحصیل و دانشگاه سوق دهیم تا کسب مدرک کارشناسی ارشد لااقل باید ۱۰ سال دیگر وقتش را در مدرسه و دانشگاه بگذراند و در این مدت هم هزینه‌های زیادی را متقبل شود و در آخر نیز باید از صفر شروع کند!

شاید بهتر آن باشد که دانش آموزان را درست هدایت کنیم وبی دلیل آن‌ها را سراغ هر رشته‌ای نفرستیم و وعده‌های پوچ که مثلاً آینده‌ای رؤیایی در انتظار فلان رشته هست را به آن‌ها ندهیم.

و صدالبته دانش آموزان نیز باید در انتخاب رشته و یا ادامه تحصیل حساسیت و دقت زیادی به خرج دهند وبی جهت خود را فریب ندهند و اگر واقعاً هدف مشخص و علاقه و اشتیاقی به تحصیل ندارند وقت خود را در مدارس و دانشگاه‌ها تلف نکنند و سریع‌تر وارد فضای کسب‌وکار شوند.

حال سؤال این است که در این شرایط و با این وضعیت چه باید کرد؟

دانش آموزان و دانشجویان چه‌کار کنند؟ مدرسه و دانشگاه را رها کنند؟

خانواده‌ها با فرزندانشان چگونه برخورد کنند؟ معلمان در کلاس با این دانش آموزان چه کنند؟

نظر شما در این مورد چیست؟

همچنین ببینید

نمونه سوالات ریاضی نهم نوبت دوم

نمونه سوالات ریاضی نهم نوبت دوم ریاضی نهم نوبت دوم ۱ ریاضی نهم نوبت دوم …

یک نظر

  1. سلام لطفا درباره ی اهمیت داشتن یا نداشتن نمره مطالبی فراهم کنید با تشکر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.